بعد اينكه اون قضيه سفر ما به چكمه ي گنده كنسل شد، خيلي ناراحت بودم، آخه ۱ ماه بيشتر دنبال كاراش بودم... حواسم به خودم نبود . . . تا اينكه يهو به خودم اومدم و ديدم - گلاب به روتون - گويا دچار خونريزي معده شدم، اوايل گفتم بيخيال، توهم زدم، ولي يه يك هفته اي كه گذشت، ديدم نخير! علائم هنوز ادامه دارند و بايد يه فكري بكنم. خلاصه رفتم دكتر، كلي معاينه و آزمايش و اينا برام تجويز كرد كه حدودا برا من دانشجوي بي پول ۱۲۰ تومن آب خورد سر جمع . . . در همين حين كه درگير آزمايش و اينا بودم، استاد مشاورم باهام تماس گرفت و گفت كه بخاطر اينكه ۱۵ روز قبل از جلسه دفاع پايان نامه رو بهشون ندادم، ميخان دفاع منو كنسل كنن! كلي چونه زديم و آخر سر قبول كرديم كه خب باشه،‌جهنم و ضرر، تاخيرش كن! بذار اين وزارت نيرو هم از دستمون بپره، مثل دانشگاه پيام نور و قبلش هم آزاد، منظورم برا امري سربازي بود، خلاصه... به همين منوال داشتيم ميگذرونديم، يه چند روزي بود كه خبري نشده بود و كم كم داشتم به اين نتيجه مي رسيدم كه انگاري تموم شد اين بلايا... تا اينكه ديروز استاد تماس گرفتن و گفتن كه انگلستان مقالمون رو رد كردن! حالا رد كرده بودن خوب بود ! كلي بد و بيراه هم برامون نوشته بودن! استادمون هم كه همه دق دليهاي دنياش رو رو من خالي كرد - انگار من خودم كم درد سر دارم! - از اون طرف از دانشگاه ازاد كه قرار بود محل آينده خدمتم باشه تماس گرفتن، گفتن كه ديگه نميخاد دفاع كني! ميخايم بزنيم زير قرارداد و شما بايد به فكر يه جاي ديگه برا خودت باشي... خدايا! چه خبره! هنوز ۶ روز نشده اينهمه بلا!؟ انگاري همشون يه جاي اين شيلنگ سرنوشت گير كرده بودن و يكي پاشو كه از روش برداشته اينطوري ريختن رو سرم... خلاصه چه دردسرتون بدم! در اوج غم و در حالي كه فكر مي كردم ديگه انگار اين شيلنگه خالي شده سوار ماشين شخصي از نوع آر-دي شدم تا بيام دانشگاه برا دانشجوهام تدريس كنم. همينطوري پشت نشسته بودم، يكهو يه چيزي زد به سرم كه پاشو برو جلو بشين، راحت باش! ماهم عين بامشاد پاشديم رفتيم جلو. . . واي اين ماشينه عجب تند ميره. . . واي اون وانتيه وايساده! ترمز! ترمز!. .  .- بو م م م م م م - كمربند پريد و ما يه كله جانانه رفتيم تو شيشه . . . شيلنگه ديگه فك كنم خالي خالي شد! ! ماشين عين يه گلابي گنديده كه له شده باشه نصفش رفت تو اون نصفش و ما گيجي ويجي پياده شديم و .. .  رفتيم!!! كجا!؟ هوي!؟ نرو بابا. . . رفتيم. . . ببين پسرم، بايد تحت نظر باشي، اين علائمي كه تو ميگي خطرناكه، اين عكس رو از اون مخت بردار ببينم چقد تاب برداشته... بعدشم سرم بزن و تقريبا ۶ ساعت مهمون اين بيمارستان تميز باش... چي؟؟ چشات تار مي بينن؟ سرت گيج ميره؟ تهوع هم داري؟ خيلي خوبه! اينا همش علائم ضربه مغزيه، انشالا زودي به وصال لقا الله ميرسي... و ما دراز به دراز كشيديم! و سرم و آمپول و . . . چقدر خوابم مياد . . .. امروز چهارشنبه بود  . .. آقا ساعت چنده؟ ۸:۴۵ ببخشيد، ميشه پرستار رو صدا كني.  .. . د؟

پرستااااااااااااااااااااااار . . ..

حالا من موندم و اين دغدغه بزرگ، اين شيلنگ ما خيلي بزرگه يا . . . جدا چشمون كردن؟ حالا نميشد گوشمون ميكردن؟؟ شايدم مخمون كردن كه مخم اينقد تاب برداشته. . .. اه اين بيمارستان چقد كثيفه پرستار.. . آره قبل شما يه تصادفي آورده بودن، دقيقا رو همين تخت بود كه لباس عروسي تنش كرديم، رفت بهشت با يه  . ..

من خوابم مياد . . .

ناظر لر خطاب به سرکارگر:

 "همه کارگران بایستی روز دوشنبه ساعت 7 لخت و عریان در حیاط کارخانه جمع شوند و به آهنگ بارون بارونه گوش کنن".

سرکارگر غضنفر خطاب به کارگران

:"آقای رییس روز دوشنبه 78 سالش میشود و قرار است در حیاط کارخانه و سالن نهار خوری بزن و بکوب راه بیفته و گروه هالو پشمالو برنامه اجرا کنه.هرکس مایل بود میتونه برهنه بیاد ولی کلاه ایمنی لازمه ".

چشم با آن پلک خونینش...

جمع تنهایی؛

---

چه بگویم که مرا گفتن اگر لایق بود، عاشقان را به جهان دیدن دل صادق بود...

شعر من خشک شده در نفس بیجانم،

عاشقانه به رهت چشم به سر می مانم...

---

امشب نمیدونم چم شده، نه حرفی برای گفتن دارم، نه اگر داشتم حالی براش...

بعضی وقتها فکر می کنم، زندگی یعنی همین! امتحان، امتحان، . .  . فکر کردن به امتحان! . . . تجربه . .. تجربه تولد، تجربه عشق، تجربه درد، تجربه . . . تجربه مرگ...

تجربه زندگی. . .

آخه به چه قیمتی؟

.

.....

...........

........................

..............

...............................

.......

...

..

.

دلم دیریست پوسیده، لبم هرگز نخندیده، چرا آخر نمی آیی؟

دلم داغ است و پوسیده، غم است ساکن و بیهوده، تلاش بی سر انجامی...

بهترین دوستم امروز رفت... صبح بود که با صدای گوشی برخاستم ز خواب - کاش زودتر از این از خواب برخاسته بودم - و او بود پشت تلفن، سوار بر ایران ایر، به مقصد پاریس .. .  و من ؟ . . .

تا به کی درجا؟ شایدم بی جا...

منم و تنهایی هر روزه...

و تو نمی دانی آنچه که آموخته ای از قوانین خدا، از اراده خداوند در علم، از آنچه معنی دارد، آری تو نمی دانی آنچه که آموخته ای فقط گذران عمر است. ..  و در سرزمینی که آموخته ها را باید آمیخت، چشما ها را که گفته که باید شست؟؟ باید بست . . . گوشها فقط میبایست آنچه قرار است قادر به شنیدن باشند و تو! محکومی که فراموش کنی آنچه از اذل در وجودت به یادگار نهاده خداوندت. . . آری عقل را باید آویخت .  . .  دستهایت را ببند تا که ب بند نشوی... و من ندانستم. . . و تو ندانستی. . . آری آدمی نمی دانست سرزمینی هست که نباید دانست. . . و میروند آنان که نباید بروند و آنان که شادند از رفتن که روندگان به رسم گدایی رفتند به سرایی که پادشاهشان کردند از سرزمینی که آویختند عقل ها را در سر ها که بودند به معیت . . .

گدای کدام سرزمینمان کرده اند؟؟ خداوندا این گدایی را بر ما مپسند...

و من میدانم که امروز پرسش از پاسخ ۲+۲ خطاست، و من پرسیدم به رسم دیرین دیوانگی...

و من از اذل دیوانه آفریده شده ام! کاش .. .

مرا بال و پر شکسته است و حتی همین تک بال هم اگرش بنگری پری است که به رسم دیوانگی بالش مینگرم...

سخنی بیش نیست . خدایا ما را بر ما ببخش . . .

پی نوشت: روزنامه حیات نو به نقل از نهاد معتبر (اسمش یادم نیست متاسفانه): هرروز به طور متوسط ۳ دکتر از کشور خارج می شوند و دهها کارشناس ارشد و صدها کارشناس ؛ تقریبا معدل ۵۰ ملیارد دلار سالانه...

من کاش آمار  این جزو هم  میشدم...

چقدر خوار شده ایم،

چقد بدبخت،

حتی از پرندگان، گنجشک هم دیگر بر سر ایرانی ها . . . نمی پاشد!

چنانت می نگرند که تو آن گونه حتی به گدایان هم نمی نگری...

گدای کدامین سرزمین شده ایم

هریک به نوایی. ..

کاش آیینه آسمان را مینگریستیم از نزدیک که همگان رفتنی اند

شب مهتابی است، اگر چه در خواب باشی،

و خورشید فردا طلوع میکند، اگر چه تو غروب کرده باشی...

کاش آسمان یک غروب دیگر مهلت داشت تاطلوع...

 التماس دعا

فقط چند خبر از خودم، بعد یک درد دل، بعد.

بالاخره کنفرانس ایتالیا مقاله بنده رو از نوع درجه یک برگزیده قبول کرد و دعوتنامه ما نیز رسید تا به فکر سفر به دیار نا آشنا بیوفتیم. ولی. . . گویا همه دست به دست هم داده اند که نگذارند ما برویم... فقط ۲۳ روز تا شروع کنفرانس باقیست و من تمام تلاشم را میکنم تا بروم... همین دیروز پریروز با همه آنفولانزایی که داشتم رفتم و مبلغ ۴۸۰ یورو بعلاوه یکسری مبلغ دیگه به حسابشان واریز نمودم!

من باید بروم!!! همین!

فکر می کردم سخت ترین قسمت کار مربوط به ویزا و غیره میشود! ولی دانشگاه عزیزمون از همه سخت گیرتر شده گویا! برا یک تاییدیه که من دانشجوشون هستم، همه معاونان دانشگاه امضا زدن!! بعلاوه رییس و آبدارچی معاون پژوهشی! حالا نوبت برادران حراسته که ۳ روز بررسی کنند و . .. هی! خدایا! به خودت پناه می برم از اینهمه نظم !

به زور از دامن آنفولانزا رها شدم! واقعا حس کردم فردایی نیست... خدایا شکرت!

من باید بروم! همین!

درد دل نوشت! آخه چرا با هر کی و هر چیزی که مشکل پیدا میکنی، سر من خالیش میکنی؟؟؟ مگه من ، نمیدونم به خدا. هیچ و دیگر همین!

من باید بروم، برایم دعا کنید...

همین!

کاش آسمان یک غروب دیگر مهلت داشت تا طلوع....

کاش طلوع خورشید غروب ماه را شرط نمی بست...

کاش آسمان بارانی گرفتار ابرها نمی شد...

کاش چشمان منتظر تا غروب بیدار بمانند . . . تا . ..

در عرض 2 روز بنده رو روی تخت سیخکوب کرد!

فعلا در خدمتتون نیستم

خداحافظ فعلا!

درد سر، درد دل و . . . 

حالا چرا اینطوری شروع کردم. خب، بعضی وقتها هست که آدم برای فرار از دل درد دست به درد دل میزنه که براش درد سر و البته بعدش سر درد به ارمغان میاره. نقل بنده هم همینه. برای اینکه از چاله بیرون بیام خیلی دست و پازدم و یهو دیدم که زیر پام خالی شد و رفتم تو چاه. آخه پسر خوب، ابت کم بود، نونت کم بود آخه اتاق گرفتنت چی بود این آخر عمری ( منظور آخر عمر دوره قعلی از تحصیلات می باشد است.) خدا یا منو ببخش دیگه! آخه این چه عذابی بود دچارم کردی بهش... توبه!

چند وقت پیشا پیش یکی از دوستان درد دل میکردم که وضع مالیم چنان و چنین ه و هی، اونقدر حرف زدم که دلم خالی شد و دردش از بین رفت. اما عجب حکایتی داشت این درد دل! مثل اینکه این درد شامل قانون بقا میشه، یعنی نه دردی از بین میرود و نه به وجود می آید بلکه ار شخصی به شخص دیگر و از حالتی به حالت دیگر تبدیل میشود! بعد چند هفته همون درد دل طوری پیچید سمت خودم که ایندفعه علاوه بر درد دل برام درد سر هم ایجاد کرد، درد سری که الان چند وقتیه سر دردش داره اذیتم میکنه به شدت...

این ذهن ماهم هی وول میخوره اینطرف و اونطرف ها! داشتم همین الان! به این فکر می کردم که این اصطلاح درد دل، از ترکیب کدوم کلمات ساخته شده!؟ 1.درد و دل؟ 2. درد دل؟ 3.دل درد؟ 4.دل پر درد؟؟ 5. هیچکدام؟ 6.همه موارد؟ خلاصه، من که فکرم به جایی قد نمیده! شما بگین حکمت این درد دل چیه، و اصولا نظرتون راجع به درد دل چی هست و آدم باید چه سیاستی در قبال درد دل های خودش و افرادی که به منظور درد دل بهش مراجعه میکنند اتخاذ کنه. آخه برا من به تجربه ثابت شده که وقتی کسی درد دلی برات کرد، بعد مدتی همون درد دل رو شما برا یکی دیگه میکنی و . . . و ای نظریه بیشتر برام ثابت میشه که:

درد نه به وجود می آید و نه از بین میرود، بلکه از فردی به فرد دیگر یا از حالتی به حالت دیگر انتقال می یابد.

راستی شما هم موافقید؟

( نیاید و بگید آپت عالی بود و نمیدونم وبسایت خیلی باحالی داری و . . . اگه راست میگید و حداقل یکی از این شرایط رو داشت، نظرتون رو راجع به نوشته هاش بگید لطفا و اگر هم نه، رک بگید که نوشتت خیلی . . . بود، البته دلیلش رو هم بیارید تا منم دلم خوش بشه! )

وقتی که "فر" ما در آسمانها به "موش" مانند میشود، گویی ما به "فراموش"ی دچار میشویم... نه اینکه ما عامل باشیم، بلکه ما فقط معلولیم و آسمانها ما را به فراموشی میسپارد، چه ساده . ..  انگاری که نبودیم از ازل...

لطفا مطلب بعد!

این آغازگر مطلبی بود که دفعه پیش کامل نوشتم ولی اینترنت ! قاط زد و نشد که بفرستم.

نمیدونم الان از چی بگم. از این بگم که هر روز بجای اینکه مشکل روز قبل رو بتونم حل کنم چندتا بهشون اصافه میشه، یا اینکه از بدبختیهای هم اتاق شدن با 2 نفر سیگاری لوکوموتیو بگم که حق رو به خودشون که سیگاری هستند میدن و بنده رو مزاحم خطاب میکنند، از استادی بگم که هیچ حقی بر گردنم نداشت که هیچ بر گردنش داشتم، از دوستانی بگم که فراموشم میکنند و فقط موقعی که مشکلی دارند تو زمینه تخصصی بنده بیادم می افتند، از آشنایانی بگم که از من دلخورن که چرا اینقدر کم پیدام، از خانواده ای بگم که هی مشکلاتم رو به رخم می شکند و فشارم میدن، از عشقی بگم که همه جوره کنارشم ولی خب! اونم مشکلات خودش رو داره و جز من پناهی نداره که درد دل کنه، غافل از اینکه... از چی بگم؟؟؟

از خودم بگم با اونهمه بند که دست و پام رو بسته یا از بندها بگم. از علتشون بگم یا از معلولشون. از دلم بگم که گرفته یا از گرفتگی ای بگم که همه وجودم دچارش شده.  از آزادی ای بگم که جز اسمش چیز زیادی ازش تا حالا ندیدم. از عشق بگم یا از معشوق؟ از خدایی بگم که خداییش تکلیفم رو در برابرش گم کردم و همیشه ازش میخام که منو ببخشه به گناهی کرده و ناکرده، دانسته و نادانسته...

خدایا بازهم مثل همیشه منو ببخش...

همیشه شنیده بودم که آدمی در موقع مشکلات خداترس و خداپرست میشه و ... این حرفا، ولی نمیدونم من چرا موقع مشکلات اینقدر برعکس میرم... نمیدونم!

نمیدونم شاید من مقصرم و همه دنیا درستن! نمیدونم...

نمیدونم شاید...

شاید اگر من نبودم دنیا برا بقیه قشنگتر بود و روزهاشون آبی تر بود...

هدف از خلق ما انسانها شاید همینه که در اوج در بند بودن بتونیم احساس آزادی داشته باشیم...

نمیدونم.

بازهم این فاز نمیدونم من شروع شد!

نمیدونم این ندانستن از ندانستن ه یا از نخواستن برای دانستن و یا از اینکه از ترس از بیان دانسته ها!

فکر کنم برای من سومی قرین به یقین باشه، چه نتایج تلخی گرفتم دراین روزگار شیرین!...

فعلا عرضی ندارم

امیدوارم این دیگه "سند" بشه که حوصله دوباره نوشتن رو ندارم...